plano

Posted: Oktubre 18, 2010 in Uncategorized

Panginoon, nababatid mo ang nilalaman ng aking puso, ang aking plano sa buhay.

Ikaw, Panginoon, ano ang plano mo para sa akin?  Nawa’y ang aking plano ay maging plano mo rin.  Gayunpaman, mangyari nawa sa akin ang iyong plano.

assumption of mary

Ang “pinangalagaang maging Malaya mula sa lahat ng bahid dungis ng kasalanang-mana, ang kalinis-linisang Birhena, ay iniakyat – katawan at kaluluwa – sa makalangit na kaluwlahatian pagkatapos ng kanyang paglagi sa lupa.”  Sa pag-aakyat sa kanya sa langit upang makapisan ang kanyang Anak na si Kristong nabuhay na mag-uli, at sa kaganapan ng kanyang katauhan, ipinahahayag ni Maria ang kaganapan ng gawaing pagtubos ng Diyos para sa ating lahat, “isang palatandaan ng tiyak na pag-asa at kaginhawaan para sa naglalakbay na bayan ng Diyos.” [KPK 524]

Ang dalawang natatanging karapatan ni Maria, ang Kalinis-linisang Paglilihi sa kanya at ang Maluwalhati niyang Pag-aakyat sa Langit, ay hindi mga taliwas na aral na naghihiwalay sa atin kay Maria.  Sa halip ang mag ito’y mga natatanging karapatan ng kaganapan at kabuuan.  Ang biyaya ni Maria ay pangkalahatang ibinabahagi: ang kanyang natatanging karapatan ay yaong sa kaganapan.  Iginagawad ang dalawang natatanging karapatang ito sa pamamagitan ng presensiya ng Espiritu, na kung saan tayong lahat ay tinatawag upang makibahagi.  Kaya inilalagay nila si Maria sa pinakabuod ng lahat ng mga tao at ng Simbahan. [KPK 525]

Sa parktikal na pananalita, nangagahulugan ito na tulad ni Kristong walang kasalanan, si Maria ay hindi nabulag o nalito ng kapalaluan o huwad na pagkamasarili.  Higit na ganap at tunay na “makatao” kaysa atin, kaya tunay na napahahalagahan ni Maria ang mga pagsubok at kabiguan nating mga tao. [KPK 525]

Ang mga biyayang ito’y ibinigay kay Maria alang-alang sa kanyang bukod-tanging tungkuling gagampanan sa plano ng Diyos na iligtas ang lahat sa pamamagitan ng mapangtubos na misyon ni Jesus. [KPK 525]

Ang mapitagang kahulugan ng Pag-aakyat sa Langit kay Maria, katawan at kaluluwa, ay nagbibigay sa atin ng isang konkretong huwaran ng bagong sangnilikha ito.  Si Maria ang unang ganap na nakibahagi sa muling pagkabuhay ni Kristo.  Nakita na natin si Maria bilang unang anak, ang huwaran at Ina ng Simbahang naglalakbay.  Ngayon sa diwang kaugnay ng kanilang hantungan, pinag-uugnay si Maria at ang Simbahan.  Ganito inuunawa ng Tradisyon ang teksto mula sa Pahayag: “Lumitaw sa langit ang isang kagila-gilalas na tanda: isang babaeng nararamtan ng araw, at nakatuntong sa buwan; ang ulo niya’y may koronang binubuo ng labindalawang bituin” (Pah 12:1).  Ipinahayag ng Vaticano II: “Samantala, sa kadakilaang taglay niya sa katawan at kaluluwa sa langit, ang Ina ni Jesus ang larawan at simula ng Simbahang magiging ganap sa darating na panahon.  Gayundin, nagniningning siya sa lupa bilang tanda ng tiyak na pag-asa at kaginhawaan sa naglalakbay na Sambayanan ng Diyos hanggang sa dumating ang araw ng Panginoon.(LG 68) [KPK 2080]

Para sa Pilipinong Kristiyano, si maria marahil ang pinakamabuting tulong sa pagkakaroon ng personal na pagkaunawa kung ano ang inihanda ng Diyos para sa mga nagmamahal sa Kanya. [KPK 2080]

———————————————–

Source: Katesismo para sa mga Pilipinong Katoliko

Source image: LARAWAN:Gabay sa Katekesis [CFAM]

DRAYBER

Mula nang manirahan ako sa Manila  noong Oktubre, 1984 hanggang sa kasalukuyan, nakita ko ang bilis ng takbo ng pagbabago dito kung ating titingnan ang kapaligiran ng kalungsuran.  Dumating ako noon halos kasabay ng pagbubukas ng LRT 1, biyahe mula Baclara hanggang Monumento at Monumento to Baclaran.  Di nagtagal sumunod ang MRT, binabagtas ang kahabaan ng EDSA.  Sinundan ng LRT 2, nagdudugtong sa Recto at Santolan.  At di magtatagal, matatapos ng pagdugtungin ang Monumento at North Edsa.  Isama pa natin ang Skyway sa South super highway na di maglalaon, aabot na sa Alabang.  Kung gaano katindi ang pagpapaunlad ng daan, gayundin ang pagdami ng mga sasakyang panglupa.  Kung paano pinagsisikapang paluwagin ang daan lalo namang sumisikip ang trapiko.

Umarangkada rin ang mga naglalakihan at makabagong gusali pang-komersyo.  Umabante naman ang modernisasyon sa larangan ng teknolohiya.  Maraming pagbabago ang naganap sa ngalan ng pag-unlad.

Sa bilis nang takbo ng pagbabago, kumusta naman ang tao.  Nakasakay ba sila o naiwanan.  Kung nakasakay, nakaupo ba sa loob o nakasabit sa gilid ng mga sasakyan.  Ang ibig kong sabihin, umunlad ba ang tao.  Dahil ang pag-unlad ay para sa tao at kailangan umuunlad din ang tao sa kabuuan ng kanyang pagkatao.  Nakatulong ba ang pag-unlad ng kapaligiran sa tao o ang pag-unlad bang ito ay nagdulot ng kapahamakan sa tao.

Kung ikukumpara natin ang populasyon ng tao dito sa Pilipinas mula 1980 hanggang 2009, malaki rin ang pinagbago.  Kung hindi ako nagkakamali, ang populasyon noong 1980 ay umabot ng 74 milyon katao at ngayon ay umabot na sa 90 milyon at ang lupain ng bansa ay di naman lumalaki.

Marami pang pagbabago.  Kapansin-pansin din ang pagbabago ng klima.  Meron na tayong tinatawag na global warming.  Bunga nito, maaaring lumubog sa tubig ang ilang probinsiya. Lalo  namang magkakaroon ng krisis sa sariwang tubig.  Sinasabing 15% sa atin ay walang access sa ligtas na tubig.  Pati tubig ay malaki ng negosyo ngayon.  Kung wala kang pera, di ka makakainom o kaya kung makakainom ka naman, masasabi bang ligtas ka sa tubig na iinumin mo.  Tulad ng nangyari sa mga kababayan natin sa Mindanao na nakatira sa paligid ng banana plantation na gumagamit ng aerial spraying ang may-ari, pati inumin ng tao ay napeste kasama ang mga iba pang pananim at hayop na inaalagaan.  Di rin ligtas ang kalusugan ng mga residente.

Ano naman ang pagbabago sa ating ekonomiya?  Sinasabi ng isang palatastas sa telebisyon, “ramdam ko ang pag-asenso”, pero ilang milyong Pilipino ang namumuhay sa ilalim ng “poverty line?”  Ilang Pilipino ang halos walang makain.  Ilang milyong ang unemployed.  1 sa 4 na nagtatrabaho ay kailangan pang kumakayod higit sa isang trabaho.  Kada oras, 121 ng kababayan natin ang umaalis sa ating bansa patungo sa ibang bansa.

Maraming pagbabago.  Sa ating paglalakbay sa daan, iba’t-ibang  yugto ang ating mararanasan.  Minsan payapa, tahimik at matiwasay ang ating biyahe.  Patag at pantay ang daan. Ngunit kung minsan, kung hindi mabilis ang takbo ng ating sasakyan, lubak-lubak naman ang dinaraanan, matrapik, titirik ang sasakyan sa gitna ng daan at kung anu-ano pang sakuna ang ating mararanasan.  Makakasagupa tayo ng iba’t-ibang hamon, pagsubok at problema, ngunit isang bagay na tiyak ay tulad ng daan, gaano man ito kahaba, lalo kang magiging matatag sa pagkakakapit at pagkatutok sa adhikain na makarating sa paroroonan.  Magkakaroon ka ng kapangyarihan at lakas na abutin ang iyong pangarap at gawing makatotohanan.

Lahat tayo ay naglalakbay sa buhay.  At sa ating paglalakbay sa buhay na ito, anu-ano ba ang mga hamon at suliranin ang iyong nakakatagpo?  Anu-ano naman ang tagumpay ang maaring naghihintay sa iyo at maaari mong makamit?

Sa buhay na ito, lahat tayo ay drayber.  Kung tayo ay maglalakbay sa daan ng buhay, kailangang kilala natin ang ating mga sarili.

Meron ka bang pananaw sa buhay mo?  Ano ang pananaw na ito?  Ang pananaw mo bang ito ay magpapakilala sa iyo?

Saan ka ba patungo?

Kung alam natin kung saan tayo papunta, maisasakatuparan at maisasabuhay natin ang ating pananaw.

Nand’yan ang daan.  Narito ang ating sasakyan.  Alam natin na nakatutok tayo sa ating pangarap, pero, bakit  parang hindi natin kayang abutin ito?  Maaring natatakot tayong harapin ang mga balakid o hadlang sa ating harapan.

Anu-ano ba ang mga balakid o hadlang na ito? (maaari mong isulat sa iyong papel at pagnilayan)

 

–      –   –   –

 

Minsan o kadalasan, ang hadlang ay walang iba kundi ang ating mga sarili.

Ito ay ang “makasaraling saloobin” (selfish attitude) at “sakim na pagpapahalaga” (selfish values).

 

Ano ba ang ibig sabihin ng makasariling saloobin o sakim na pagpapahalaga?

Ang taong may makasariling saloobin ay walang iniisip kundi ang sarili.  Ginagamit niyang tuntungan ang tao o anumang bagay para sa pansariling interes o kapakanan.  Kung auman ang saloobin mo, sumusunod dito pati ugali at gawi.  Nagmumula sa makasariling saloobin ang kasakiman at karamutan na nagsisilbing pang-aalipin sa tao.  Lahat tayo ay nabibilanggo sa iba’t-iba at mumunting karamutan.

Malaking impluwensiya sa makasariling saloobin ay ang pag-iisip.  Lahat ng gawa ng sinuman ay nagmumula sa iniisip, binabalak at hinahangad ng may katawan.  Sa pag-iisip nagmumula ang mapanganib na saloobin.  Dito nagmumula ang maraming masasamang gawa ng tao.  Ang kasakiman o labis na pagpapahalaga sa sarili ay hindi sa mundo nagmumula.  Ang pinagmumulan nito ay ang sarili!  Una ang sarili!  Ako ang Una!  Ako muna!  Ay sa isip unang gumagalaw.

Kaya ang makasariling saloobin ay nagsisilibing balakid sa tunay na pag-unlad.

Ang isa pang napakalaking pagkabilanggo ng tao ay ang pang-aalipin ng sakim na talahalagahan.  Mas malalim ang pinag-uugatan nito kaysa makasariling saloobin bagamat magkakambal ang dalawang ito.

Ang ugat ng makasariling pagpapahalaga ay nasa puso na.  Tagos sa puso.  Ito na ang gusto ko, nais ko, at mahal ko.

Ang pagpapahalaga ay sumusunod lamang sa puso. Diyan isinilang ang mga bayani, ang mababait, ang madamayin at mga banal.  Gayon din naman, sa puso rin ng tao nagmumula ang pag-iimbot, kasakiman, pandaraya at paggawa ng krimen.  Nagiging balakid ang sakim na pagpapahalaga sa pag-unlad ng tao sapagkat hindi siya nagiging magalang sa kapwa, nagiging tampalasan siya sa buhay, sa mga iba’t-ibang  biyaya at maging sa kalikasan.

 

(Kaganapan ng buhay sa mundo 41 – 45)

Pero kung nais nating maisakatuparan ang pananaw, kailangang kalimutan natin ang ating sarili.  Kailangan magkaroon ng Pagbabago.  Kailangan makipagsapalaran tungo sa pagbabago.

Subalit ang tao ay takot humarap sa pagbabago.  Ayaw magbago.

Bakit?  Anu-ano ang mga dahilan?

 

Ang tao ay ayaw makipagsapalaran sa pagbabago sapagkat:

1. Walang katiyakan ang buhay na hahantungan.  Hindi tayo sigurado sa ating patutunguhan kung kaya natatakot tayong makipagsaapalaran.  Takot tayong magtaya o itaya ang ating mga sarili. Pinaghaharian tayo ng takot.  Takot na baka mabigo.  Takot na harapin ang mga hamon ng buhay.

2. Nakasandal sa pader.  Meron tayong nasasandigan.  Merong naghahanap buhay para sa atin kung kaya bakit pa ako magtatrabaho.  Ayaw humiwalay sa mga magulang dahil walang ibang masasandalan. Walang lakas ng loob na tumayo sa sariling paa.  Tumatakas sa kahirapan.  Ayaw nating maghirap.  Bakit?  Nahihiya ka ba?  Gusto natin ay madaling buhay.  “Instant” ‘ika nga.  Iniisip ng tao na ang pagbabago ay kawalan ng magandang buhay – buhay na sagana.

Meron din mga magulang na ayaw payagan na humiwalay ang kanilang mga anak sa kanila sapagkat nag-aalala na baka di pa kayang mag-isa ng kanilang mga anak.  Paano matuto sa buhay kung ganito ang ating mga pananaw.

3. Walang “model o huwaran”.  “Gusto kong bumait ngunit hindi ko magawa”, sabi sa isang awit.  Sapagkat wala tayong nakikitang gumagawa ng kabutihan.  Kung ano ang ginagawa ng karaamihan, kahit hindi mabuti, nakikisama na rin tayo.  At kapag gumawa ka ng mabuti, tutuligsain ka pa.

Ikaw, pwede ka bang maging huwaran ng kabutihan?  Ng pagbabago?

4. Nag-iisip na wala siyang kakayahang magbago.  Walang tiwala sa sarili.  Minamaliit ang sarili.  Walang pangarap. Baguhin ang pag-iisip.

5. Hindi na kailangan pang magbago dahil puno at puspos na at wala ng paglalagyan.

Minsan, sarado na tayo sa pagbabago dahil ang tingin naman natin sa ating sarili ay  alam na natin ang lahat.  Hindi na tumatanggap ng mungkahi mula sa iba.

6. Nag-aalinlangan sa pagbabago.  Urong-sulong sa pagbabago.  Nag-iisip na baka ako lang ang may gusto sa pagbabago.  Be different ‘ika nga.  Manindigan kung ano ang nilalaman ng iyong puso kung alam mong ito ay para sa kabutihan ng lahat.

7. Walang tiwala sa kapwa.  Kaya, ayaw magbago.  Kung di ka nagtitiwala sa iyong kapwa, parang sinasabing wala ka ring tiwala sa iyong sarili.  Malaki ang problema ng ganitong tao.  Ang tingin ng tao sa panukalang pagbabago ay isang banta sa kanyang sarili.

8. Ang paniwala ng tao na ang pagbabago ay isang masamang ideya.

Nakikita mo ba ang iyong sarili sa mga talaan na ito?  Ikaw ba ang sinasalamin nito?

Nais mo bang manatili dito?

Kaya mo bang magbago?

 

May Kasabihan tayo sa English na nagsasabing:

 

“There is nothing permanent in this world except change!”

 

Naniniwala ka ba dito?

 

Ayon kay Dewitt Jones sa kanyang dokumentaryong “Ipagdiwang kung ano ang tama sa mundo”,

“…ang mga bagay na kinatatakutan natin sa ngayon ay mga drastiko at phenomenal na pagbabago sa ating lipunan. . . . . ngunit kung tutuusin, di naman talaga ito pagbabago.  Bagong pagtingin lamang. Pagbabago para sa mga posibilidad…ang pagbabago ay isang posibilidad. At habang lalong nagbabago, dumadami ang mga posibilidad.”

 

Kaya mo bang sakyan ang takbo pagbabago?

 

Ito ang tinatawag na “Paradigm Shift” ni Thomas Kuhn, isang epistemologist and historian of science.

“Paradigm Shift, a change from one way of thinking to another.  Traditional way of thinking vs. new way of thinking.  From one fundamental view to a different view.  It’s a revolution, a transformation, a sort of metamorphosis.”

Ang pagbabago ay nagdudulot sa atin ng kahirapan, kamatayan at panibagong buhay.  Kaakibat ng pagbabago ay pagtawid.  Maraming nagaganap sa pagtawid sa ating buhay at ito ay hindi madali.

 

Naranasan mo na bang tumawid at makipagsapalaran sa buhay?

Ano ang iyong naramdaman?

Ano ang naging bunga nito sa iyo?

 

Ayon kay Dewitt Jones sa kanyang aklat na “Focus your Vision”

“Change is difficult.  Change is painful.  Change is taking a risk – doing something you wouldn’t normally do – this is how we move away from our conventions to focus and achieve our visions.  Without risk, we would never be able to take our visions to another level.  We would never be able to take that next step and make our ideas come into fruition.  If our visions don’t challenge us to take a risk, then we cannot be innovative.  Be creative.  Taking risk aids us in attaining our vision and turning them into reality.”

 

 

Harapin natin ang sitwasyon na may bagong pagtingin, na ang pagtawid tungo sa pagbabago ay isang posibilidad tungo sa paglago at pag-unlad ng isang tao.  Tanggapin natin na anumang pasakit ang dumaraan sa ating buhay ay isang grasya o biyaya na nagpapatatag at dumadalisay sa atin.

Hindi natin makakamit ang kaganapan ng buhay kung aasa lamang tayo sa sariling nating kakayahan.  Sa ating paglalakbay sa daan ng buhay na ito, makakamit natin ang ating pananaw, mga pangarap kung kasama natin si Jesus.

 

Salita ng Diyos:

Marcos 4: 35 – 41

Pinatigil ni Jesus ang Unos

 

Kinagabiha’y sinabi ni Jesus sa mga alagad niya, “Tumawid tayo sa ibayo.” Kaya’t iniwan nila ang mga tao, at sumakay sa bangkang kinalululanan ni Jesus upang itawid siya. May kasabay pa silang ibang mga bangka.  Dumating ang malakas na unos.  Hinampas ng malalaking alon ang bangka, anupat halos mapuno ito ng tubig.  Si Jesus nama’y nakahilig sa unan sa may hulihan ng bangka at natutulog.  Ginising siya ng mga alagad.  “Guro,” anila, “di ba ninyo alintana?  Lulubog na tayo!”  Bumangon si Jesus at iniutos sa hangin, “Tigil!”  At sinabi sa dagat, “Tumahimik ka!”  “Tumigil ang hangin at tumahimik ang dagat.  Pagkatapos, sinabi niya sa mga lagad,  “Bakit kayo natatakot?  Wala pa ba kayong pananampalataya?”  Sinidlan sila ng matinding takot at panggigilalas, at nagsabi sa isa’t-isa, “Sino nga kaya ito, at sinusunod maging ng hangin at ng dagat?”

 

Pagninilay:

 

Ang pagtawid na ito sa dagat ay larawan ng mararanasan nating lahat sa pagsunod natin kay Jesus.  Hindi panatag at tahimik na buhay ang iniaalok niya sa atin dahil sa malao’t madali ay kailangan tayong makipagsapalaran, magtaya at simulan ang mga bagay na bago para sa atin.  At darating nga ang unos kung kalian naman “natutulog si Jesus o kung kailan natin nararamdamang para bang pinababayaan niya tayong mag-isa.  Subalit ang krisis na ito ay kinakailangang kundisyon para makarating tayo sa kabilang ibayo na ang ibig sabihi’y sa mas matatag at mas malinaw na pananampalataya.

Nabubuhay tayo ngayon sa lipunang halos walang pag-asa dahil sa mga unos na nararanasan natin sa araw-araw.  Nandiyan ang maraming problema: pamayanan, pamilya, at maging sa sarili: graft and corruption, ang usaping charter change, extra-judicial killing, peace and order, kulang ng suporta para sa improvement ng mga kababayan natin sa probensiya, pag-aabuso sa ating kalikasan, political dynasty, pagtataksil ng asawa, pagtraydor ng isang kaibigan, intriga sa organisayon, kamatayan ng minamahal sa buhay, pagkawala ng trabaho at marami pang iba.

Kahit maramin ng pagbabago na nangyayari sa paligid natin  mabagal pa rin ang pag-usad ng pag-unlad at pag-babago. Mapapansin natin na ang kabutihang pangkalahatan ay pumapangalawa lamang sa pansariling interes.

Sa sitwasyong ganito, kailangan magkaroon tayo ng kamalayan sa ating pananampalataya na sa Panginoon lahat ay posible.  Pinagwawalang bahala natin ang ating pananampalataya.  Ipinaghihiwalay natin ang pananampalataya sa ating pang-araw-araw  na buhay.  Ibig sabihin, ang mga gawain natin ay taliwas sa pananampalatayang Kristiyano.

Subalit kay Kristo tayo makakakita ng liwanag sa gitna ng kadiliman. Paglaya mula sa kadiliman. Nasa Kanya ang kaganapan ng buhay.

Gayon pa man, sa kabila ng mga paghihirap, mayroon din naming kabutihan.  Meron mabuti sa lahat ng sulok, kahit tayo ay malimit na punain sa mga  ginagawa natin.  Ito ay napapaloob sa mga hamon sa atin.

 

Ano ang hamon sa atin?

 

Sakyan ang takbo ng pagbabago.

Maglakbay at tumawid tungo sa pagbabago.

 

Ito ay sisimulan natin sa ating mga sarili.

 

Sa ating pagtahak sa landas ng bagong buhay, kailangang matanto natin na tayo rin kung minsan ay nakadaragdag ng kasamaan sa paligid dahil sa mga desisyon na nakabase lamang sa ating sariling kapakanan.  Minsan, tayo ang sumasagisag sa lubak-lubak na daan, sira-sirang kalsada, kung kayat mahalagang pakinggan natin at pagtiwalaan ang tinig ni Hesus sa gitna ng unos “Tigil!”, “Tumahimik ka!”

Isinisigaw ni Juan Bautista “Papatagin ang mga batong kinatitisuran at papantayin ang lupang lubak-lubak.  At makikita nga lahat ng tao ang pagliligtas ng Diyos.” (Lucas 3:5b-6)

Ang ipinahayag ni San Pablop Apostol sa mga Taga-Roma, “Huwag kayong umayon sa takbo ng mundong ito.  Mag-iba na kayo at magbago ng isip upang mabatid ninyo ang kalooban ng Diyos – kung ano ang mabuti, nakalulugod sa kanya at ganap.”

At ano ang kalooban ng Diyos?

Sinabi ni Jesus, “Kung ibig ng sinuman na sumunod sa Akin, limutin niya ang ukol sa kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus at sumunod sa akin.  (Marcos 8:34).

 

Ang Krus ay sagisag ng mapanligtas na pag-ibig ni Jesu-Kristo.

 

Tayo ay tinatawag ni Kristo upang makibahagi sa kanyang sakripisyo.  Ipinaliliwanag ng Second Plenary Council of the Philippines kung paanong sa Misteryo Paskwal:

Dinadala tayo ni Jesus sa kanyang pagtawid mula sa pagdurusa patungong kaluwalhatian, mula sa kamatayan patungo sa buhay, mula sa ating pagkamakasalanan patungo sa kanyang biyaya.  Sa Misteryong ito, kailangang makibahagi tayo bilang mga alagad niya. (PCP II 8586; KPK 575)

Ang sakim na pagpapalagay o makasariling saloobin at sakim na Talahalagahan ay ilan lamang sa mga umaalipin sa tao.  Ang balakid na ito sa pag-unlad ng tao ay nakaugat sa kasalanan na siyang pinakamalaking sagabal.  Tayong lahat ay alipin ng kasalanan.  Lahat tayo ay makasalanan.  Ang pagliligtas sa atin ng Panginoong Jesu-Kristo ay ang pagpapalaya sa atin sa tanikala ng kasalanan (1 Juan 4:10), ang pag-unlad naman ay ang nagpapalaya sa tao sa anumang umaalipin sa kanya. (Kaganapan ng buhay sa mundo 15, 124).

Sa pamamagitan ng Misteryo Paskwal (Paghihirap, Kamatayan at Pagkabuhay na Muli), si Jesu-Kristo ay lubos na nagpapalaya sa atin sa kasalanan.  Siya ang nagpapatawad o nagpapawalang sala.

 

Ano ba ang hinihingi sa atin ng gawaing pagtubos ni Jesus?

 

Tayo ay tinatawag sa pagbabagong-buhay.

 

Ang pagbabagong-buhay ay nangangahulugan hindi lamang ng isang gawain kundi ng panghabambuhay na proseso na paglapit kay Kristong ating mananakop, sa loob ng kanyang sambayanan, ang Simbahan, at paglayo sa mga pagkakasala at masasamang bisyo. (KPK 1789)

Ang pagbabagong-buhay ay pagtawid sa paanyaya na ang Diyos na nagmamahal sa atin ang siyang maghahari sa atin.

Ang pagbabagong-buhay ay pagtawid mula sa pagkakasala at ng mga pagkakataong naghahatid sa pagkakasala tungo sa pagpapanibago ng ating diwa sa pamamagitan ng pagkilala ng ating kasalanan, totoong pagsisisi at matatag na pagtitikang magbagong buhay. (KPK 1854)

Kaya, ang Simbahan ay nagmamalasakit na tawagin ang mga matapat sa sumasampalataya sa walang tigil na pagsisisi at pagbabago, at ipagdiwang ang Sakramento ng Pagbabalik-loob o Pakikipagkasundo.

Sa Sakramento ng Pagbabalik-loob o Pakikipagkasundo, tayo ay nakatatanggap ng pagpapatawad ng Diyos para sa mga kasalanang nagawa.  (KPK 1848)

Kailangang gumawa tayo ng desisyon.  Ang Diyos ay di makakatulong hanggang hindi natin tinatanggap ang kanyang tulong, kailangan nating pumalaot sa kailaliman ng ating kamalayan at sa kaibuturan ng ating puso kung saan nananahan ang Espiritu Santo upang ang biyaya ng kagalingan ay papanibaguhin ang ating pagharap sa sitwasyon at mga hamon at sunugin ang ugat ng makasariling saloobin at sakim na talahalagahan – ang kasalanan.  At ang pagbabagong buhay ay magiging tunay.

Hayaan nating ang Diyos ang magmaniobra sa ating buhay.

 

Sakyan ang takbo ng pagbabago.

 

Harapin natin ang bagong mukha ng buhay.

 

Lumapit tayo kay Jesu-Kristo sa Sakaramento ng Pagbabalik-loob.

 

Ito ang tama sa mundo!  Halina’t Ipagdiwang natin!

 

[katahimikan]

 

Anong pagbabago ang gagawin mo sa iyong sarili?

 

Panalangin:

Sa ating paglalakbay sa buhay, sa ating pakikipagsapalaran upang maabot natin ang minimithing pananaw, makakatagpo natin ang iba’t-ibang sakuna. Ngunit, huwag tayong matakot.  Huwag tayong sumuko.  Don’t give up!

 

Pagnilayan natin ito:

Don’t give up…..

 

One day I decided to quit…

I quit my job, my relationship, my spirituality. ..

I wanted to quit my life.

I went to the woods to have one last talk with God.

“God”, I asked, “Can you give me one good reason not to quit?”

His answer surprised me…

“Look around”, He said. “Do you see the fern and the bamboo?”

“Yes”, I replied.

“When I planted the fern and the bamboo seeds,

I took very good care of them.

I gave them light.

I gave them water.

The fern quickly grew from the earth.

Its brilliant green covered the floor.

Yet nothing came from the bamboo seed.

But I did not quit on the bamboo.

In the second year the Fern grew more vibrant and plentiful.

And again, nothing came from the bamboo seed.

But I did not quit on the bamboo. He said.

“In year three there was still nothing from the bamboo seed.

But I would not quit.

In year four, again, there was nothing from the bamboo seed.

I would not quit.” He said.

“Then in the fifth year a tiny sprout emerged from the earth. Compared  to the fern it was seemingly small and insignificant.

But just 6  months later the bamboo rose to over 100 feet tall.

It had spent the five years growing roots.

Those roots made it strong and gave it what it needed to survive.

I would not give any of my creations a challenge it could not handle.”

He asked me. “Did you know, my child, that all this time you have  been struggling, you have actually been growing roots”.

“I would not quit on the bamboo.

I will never quit on you.”

“Don’t compare yourself to others.” He said.

“The bamboo had a different Purpose than the fern.

Yet they both make the forest  beautiful.”

“Your time will come”, God said to me.

“You will rise high”

“How high should I rise?”  I asked.

“How high will the bamboo rise?” He asked in return.

“As high as it can?” I questioned.

“Yes.” He said, “Give me glory by rising as high as you can.”

I left the forest and brought back this story.

I hope these words can help you see that

God will never give up on you.

Never, Never, Never Give up.

For the Christian Prayer is not an option but an opportunity.

Don’t tell the Lord how big the problem is,

tell the problem how Great the Lord is!

 

Awit:  You Raise Me Up

 

When I am down and, oh my soul, so weary

When troubles come and my heart burdened be;

Then, I am still and wait here in the silence,

Until you come and sit awhile with me

 

You raise me up, so I can stand on mountains;

You raise me up, to walk on stormy seas;

I am strong, when I am on your shoulders,

You raise me up . . . To more than I can be. (Repeat 4X)

 

You raise me up . . . To more than I can be.

nora aunor in himala

Sa aking pagninilay sa pelikulang “HIMALA”, aking napagtanto na ang inilalarawan ng mga taong maysakit, may kapansanan ay ating  bayan mismo.  Oo, ang bayang Pilipinas ay may sakit . . . . malubhang sakit.

Anu-ano ba ang sakit ng ating bayan?  Nand’yan ang “graft and corruption.”  Iba’t-ibang uri ng pagnanakaw sa ating bayan.  Nand’yan ang kawalan ng malasakit sa kapwa lalo na sa mga mahihirap.  Patayan.  Sugal.  Pang-aabuso sa sarili tulad ng drug addiction, paninigarilyo, pag-inum ng alak at iba pang tulad nito.  Iba-ibang uri ng pang-aabuso sa kapwa.  Pang-aalipin.  Pagsira sa kalikasan.  Kawalan ng pananampalataya sa Diyos.  Walang disiplina sa sarili.  Imoralidad.  Kasinungalingan.  Walang pagkakaisa.  Marami pang sakit, na tulad ng kanser, unti-unti, dahan-dahang pinapatay ang bayan kong ginigiliw.

Masakit.  Walang kasingsakit.   Ang bayang ito ay tinuturing kong isang tahanan.  Ano ang iyong mararamdaman kapag nalaman mo sa kapitbahay, ang iyong ina ay kumakain ng isang simpleng hapunan sa isang karinderya kasama ang kanyang mga kaibigan sa halagang mahigit kumulang sa isang milyon?  Samantalang ikaw na anak at mga kapatid ay naghihintay ng mumo na malalaglag sa mesang kanilang pinagsasaluhan.

Isang sakit ang pagiging makasarili.  Sarili lamang ang iniisip.  Walang pakialam sa kanyang kapwa.

Sinabi ng ating Santo Papa sa kanyang “Spe Salvi” na: “Ang lipunang hindi matanggap ang mga kasaping naghihirap at nagdurusa at walang kakayahang makiisa sa kanilang paghihirap ay isang lipunang malupit at hindi makataong lipunan.”

Sino ba ang bumubuo ng bayang ito?  ‘di ba ikaw . . . ako . . . tayong lahat na mga Pilipino.

Nakikita mo ba ang iyong sarili sa mga taong maysakit sa pelikula?  Bawat isa sa atin may sariling sakit na nakakahawa.  Hindi sakit pangkatawan kundi sakit na pangkaluluwa.  At ang matindi nito, ang sakit ng kawalang pag-asa.

Kapatid, tingnan natin ang ating sarili.  Suriin natin ang ating sarili.  Anu-ano ba ang aking sakit na dinadala na nakapagdudulot ng pagdurusa ng ating bayan?  Sa ating munting pamayanan?  Sa ating pamilya?  Sa ating pinagtatrabahuhan?  Sa ating samahan?  Sa ating barkadahan?

Isa pang sakit na  dinaramdam ng ating bayan, na, kapag ikaw ay nagsasabi ng katotohanan . . . manganganib ang buhay mo . . . kung minalas, papatayin kang walang awa.

Sa  “HIMALA”, pinatay si Elsa nang ipinahayag n’ya ang katotohanang “Walng himala!  Ang himala ay nasa puso ng tao!”

At sino ang pumatay kay Elsa?

Sa palagay mo kapatid, sino . . .?

Hindi kaya ikaw . . . ako . . . bawat isa sa atin?

Muli, tumingin tayo sa ating sarili.  Paano ba tayo nakikipag-ugnayan sa ating kapwa.  Alam mo ba kung anu-anong mga salita ang lumalabas sa iyong bibig na nakakasakit ng damdamin?  Mga salitang nakakahubad ng dangal bilang isang tao.  Mga salitang nakamamatay.  Pagmumura . . . Tsismis . . . Pagsisinungaling . . . kayabangan . . . Napakatalas ng ating bibig.

Lalo na kung gamitan pa ng lakas.  Walang katuturang awayan.  Kapatid sa kapatid . . . Pilipino sa Pilipino . . . nagbabarilan . . . nagsasaksakan . . . nagpapatayan.

Dahil sa inggit . . . dahil sa pagkagahaman . . . hinihila ang kapwa hanggang sa hukay!

Dahil sa pagiging makasarili, nawawala . . . naglalaho . . . ang paninindigan.

Nang binaril si Elsa, nasaan ka ng tumumba siya?

‘Di ba nagtatakbo ka papalayo . . . mas inuna mong iligtas ang iyong sarili.  Marami sa atin ang ganito.  Sa oras ng kagipitan, hindi matagpuan.  Nagtatago.  Nawawalan ng lakas ng loob na harapin ang pagsubok.  Nasaan ang iyong pananalig?  Nasaan ang iyong pagtitiwala?  Ayaw mo pang mamatay?  Pero, ano ba ang ginagawa natin?  Hindi lamang natin pinapatay ang ating kapwa, kundi, at the end pinapatay rin natin an gating mga sarili.  “You’r such a loser, yaya” ang sabi ni Angelina [bubble gang show].

Isa pang sakit natin, ang magturuan:  “Narito ang bumaril!”

Minsan o kadalasan, magaling tayo manisi ng ating kapwa.  Pero ang aminin ang ating pagkakamali . . . kahit buking na . . . pilit pa ring tinatago, maisalba lang ang sarili.

Sinabi ng ating dating Pangulo Corazon Aquino: “I would rather die a meaningful death than to live a meaningless life.”  Namatay siyang nagmamahal sa bayan sa kabila ng paghihirap na dinaranas sa buhay.

Si Elsa, namatay dahil sa pagsasabi ng katotohanan.

Tulad ni Elsa, handa ka bang mamatay dahil sa pagsabi ng katotohanan?

O patuloy kang mamuhay sa kasinungalingan?

Marami pa tayong kababayan ang nagsasabi ng totoo.  Nasaan sila ngayon?  Nilamon na ng lupa.  At kung buhay pa, maraming pang paghihirap ang dinaranas.

Lahat tayo ay tinatawag sa kamatayan.

Sa katotohanan, tinatawag tayong mamatay sa ating mga sarili.  Tinatawag tayong kalimutan muna ang ating sarili at unahin munang paglingkuran ang kapwa.  Sa paglilingkod ko sa kapwa, naipapakita ko ang aking pagmamahal.  At ang taong nagmamahal ay nagsasabing “halika, sugatan mo ang aking puso.”  Niyayakap ang pagdurusa ng kapwa hanggang maging kanyang pagdurusa.  Sa paglilinkod sa kapwa, tunay na magkakaroon ng himala.  Dahil ang himala ay nasa puso ng tao.

Oo,  ako mismo!  Ang Simula!  Ang Himala!

Magsisimula sa ating mga sarili ang kagalingan ng bayang naghihingalo dahil sa sakit.  Ako ang bagong simula.

Awit:  Bagong Simula [BayaniJuan]


I.

Pang isang gabing walang katapusan

Sa bawat mesa, asin algi ang ulam

Umaalog sa alkansya, pisong pinagpawisan.

II.

Batang nakahubad, kumot ang lansangan

Lupaing kinalbo, minsa’y nadidilig ng dugo sa away ng kapatid sa kapatid

Sa kalagayang ito, tayo ay nakagapos

Parang aw asana, dito magtapos.

Koro:

Todo na ito

Liparin ang langit na bughaw

Pagningningin mga tala at araw

Mamumulang muli ang silangan

Sa bagong simula n gating bayan

III.

‘wag lang maulit, kapalarang kay pait

‘wag magpabaya, ‘wag kang manahimik

‘wag kang manlalamang, ‘wag kang mangigipit

‘wag magkanya-kanya, magkaisang bisig

IV.

‘pag malasakit, ito’y kabayanihan

Gawin mo ano mang makayanan

Kalagayan ng baya’y sumasama lamang

Kung walang gagawin, tayong mamamayan

[ulitin ang koro]

V.

Ipakita natin sa ating mga magulang

Mga kapatid, kaya natin ito

Isang subok pa (isang subok pa)

Sabay-sabay na (sabay-sabay na)

Walang kokontra (walang kokontra)

Todo na ‘to!  Todo na ‘to!

[ulitin ang koro]

–      –   –   –   –

Totoo, sa atin magsisimula ngunit magagawa lamang natin ‘yan kung tayo ay nasa presensiya ng Diyos.

Ang Diyos na nagsasabing “Ako mismo ang tutulong sa iyo”… Ako mismo ang gagabay sa iyo.”  Ako mismo ang Alpha at Omega – ang simula at wakas.”

Kung wala ang Diyos, wala tayong magagawa.

Kaya basahin natin ang Salita ng Diyos at pakinggan natin siyang nagpapahayag at nangungusap sa puso natin.

Marcos 9:2-13

transfiguration_blo

Pagbabagong-anyo ni Jesus

Pagkaraan ng anim na araw, isinama ni Jesus sina Pedro, Jaime at Juan, at umakyat na sila lamang ang kasama sa isang mataas na bundok.  At nagbago ang anyo ni Jesus sa harap nila at kuminang na putting-puti ang kanyang damit, na walang makapaglalabang simputi niyon sa lupa.  At napakita sa kanila sina Elias at Moises na nakipag-usap kay Jesus.

Kaya nagsalita si Pedro at kanyang sinabi: “Panginoon, mabuti at narito tayo.  Gagawa kami ng tatlong kubol: isa para sa iyo, isa para kay Moises, at isa para kay Elias.”  Nasindak sila kaya hindi niya malaman kung ano ang sasabihin.

At may ulap na lumilim sa kanila.  At narinig mula sa ulap ang salitang ito: “Ito ang aking Anak, ang Minamahal, pakinggan ninyo siya.”  At biglang-bigla, pagtingala nila, wala silang nakita liban kay Jesus na kasama nila.

At pagbaba nila mula sa bundok, inutusan niya sila na huwag sabihin kaninuman ang nakita nila hanggang makabangon ang Anak ng Tao mula sa mga patay.  Iningatan nila ang bagay na ito sa kanilang sarili pero nagtanungan sila kung ano ang pagbangon mula sa mga patay.

[Maikling Katahimikan]

Ano ang ipinahahayag sa iyo ng Salita ng Diyos?

Narito naman ngayon ang panibagong pagpapahayag ng Diyos na tinatanggap ni Jesus sa Pagbabagong-anyo.

Dalawang taon nang nangangaral si Jesus pero walang pag-asang masusugpo ng Israel ang karahasang naghahatid sa kanya sa pagkawasak.  Hindi makumbinsi ng mga salita at himala ang kanyang mga kababayan, kaya’t kailangang harapin ni Jesus ang puwersa ng kasamaan.  Mas magiging mabisa ang kanyang sakripisyo kaysa kanyang mga salita para pag—alabin ang pag-ibig at diwa ng pagsasakripisyo sa lahat ng mula noo’y magpapatuloy sa kanyang gawa ng pagliligtas.

Sa kanyang Pagbabagong-anyo, sinisiguro kay Jesus na malapit na siyang mamatay sa Jerusalem.  Binigyan din siya ng patikim ng Pagkabuhay.

Ang kwentong ito ay mula kung saan ipinahayag at kinilala ng isang apostoles ang katotohanan tungkol kay Kristo bilang Anak ng Tao sa Caesarea Philippi.  Inilalarawan ng karanasang ito mula sa Sinai – ang paglilim ng alapaap, ang bundok, ang presensiya ni Moses, ang kubol. At mula sa pagpapakita ni Jesus sa Daniel, Ezekeil, Esdras, Enoch – ang pangitain, ang presensiya ni Elias, ang takot, ang maningning na kasuotan, ang tagubilin ng huwag ipagsabi, ang pakikipag-usap.  Ang pagbabagong anyo ni Jesus ay may pagkakahalintulad sa binyag ni Jesus (ang tinig) at Gethsemane story (3 apostles, the bundok, ito ang pinakamamahal kong anak, pakinggan ninyo siya, hindi nauunawaan ng mga apostoles ang sinasabi ni Jesus.

May dahilan kaya bakit isinama ni Jesus ang tatlong apostoles at umakyat sa bundok na sila lamang ang kasama gaya ni Moises na umakyat din sa Bundok Sinai para makatagpo ang luwalhati ng Diyos.  May ilang kundisyon ng pag-iisa ang naghahanda sa tao para matanggap ang pagpapahayag ng Diyos.

Sino si Jesus? Nasagot na ni Pedro ang tanong na ito, pero ngayon, ang Ama mismo ang nagbigay ng sagot.  Si Jesus, ang Anak, ang Minamahal.  Si Jesus ang Hinirang o Tagapagligtas na ipinahayag ng mga propeta.

Pinuntahan si Jesus ng dalawang pinakamahalagang tauhan sa Bibliya, sina Moises at Elias.  Maraming beses ng nagsalita ang Diyos at sa iba’t-ibang paraan sa pamamagitan ng mga propeta, ngunit ibinigay n’ya ngayon ang lahat na pwedeng ibigay sa atin sa pagpapadala sa Kanyang Anak:  “Pakinggan ninyo siya”, bilang Propeta.  Papakinggan natin ang nagpapakilala sa Ama at nagtutulak sa atin na makipagkasundo sa kanya.  Kailangan nating making ng mabuti sa kanya tulad ng ginawa ng mga apostol.

At nililiman sila ng isang alapaap na naglalahad at nagkukubli ng mahiwagang presensiya ng Diyos.

Sa pagbabagong-anyo, isang sulyap sa buhay at luwalhati ni Jesus ang ibinigay sa mga apostol.  Waring naging isang karanasan sa Diyos.  Napakatindi nito kaya’t nais nilang manatili doon, “Panginoon, mabuti at narito tayo.  Gagawa kami ng tatlong kubol.”  Gusto nilang manatili doon na si Jesus lamang ang kasama.  Nadiskubre nila na kayang punuin ng Panginoon ang kanilang buhay.

Sa movie clip na Himala, sa isang bundok din naganap ang pagpapahayag ni Elsa.  “Walang himala!  Ang himala ay nasa puso ng tao!”

Ano ang sinasagisag ng bundok?

Kapag si Jesus ay umaakyat sa bundok, siya ay mananalangin.  Kung kaya, ang tagpong pagbabagong-anyo ni Jesus ay nasa konteksto ng panalangin.

Ang puso ay nangangahulugan din “loob” o “core”.  At sino ang nasa loob natin?  O sino ang pinaka-core natin?  Walang iba kundi ang Diyos.  Sapagkat tayo ay Templo ng Espiritu Santo.  Ibig sabihin, ang Diyos ay nananahan sa atin.  Ito ang tinatawag na grasya.  Nararanasan ko ang presensiya ng Diyos.  Kung kaya, kapag nagdarasal tayo, pumapasok tayo sa loob upang makaniig at makikinig sa Diyos na nangugusap sa atin.  Ang HIMALA ay nasa puso ng tao.  Tanging ang Diyos lamang ang makakagawa ng HIMALA.  Siya ay nasa puso natin.

Kaya, ano ang sinasabi ng Ama?

“Pakinggan ninyo siya!”

Hindi lamang tayo inaanyayahan makinig kundi inuutusang makinig, marahil, sa katigasan na rin ng ulo o puso natin.

Saan natin pakikinggan si Jesus?

Mapapakinggan natin si Jesus sa panalanging pananahimik.

Kadalasan, kapag tayo ay nagdarasal, wala tayong ginawa kundi ang magsalita ng magsalita.  Halos wala tayong panahong manahimik.  Bakit tayo mananahimik sa panalangin?  Upang ang Diyos naman ang magsalita sa atin.  Hindi makapagsalita ang Diyos sa atin sapagkat kapag tapos na tayong magsalita, aalis na tayo at iiwanan na natin ang Diyos.

Sa panalangin, nagbagong-anyo si Jesus.   Sa palagay ko, sa tuwing si Jesus ay nagdarasal, siya ay laging nagbabagong-anyo.  Ngunit sa pagkakataong ito, nakita siya ng tatlong apostoles.

Nananalangin ka pa ba?

Kung oo, ano naman ang epekto ng panalangin sa iyo?

Meron ba?

Sa panalangin, unti-unti tayong binabago ng Diyos.

Kung walang pagbabagong nagaganap sa iyo, bakit?

Gaano ka ba kadalas makinig sa Diyos?

At isinasabuhay mo ba ang iyong napakikinggan?  ang kanyang turo?

Tulad ng tatlong apostol, madidiskubre natin ang isang masayang karanasan sa piling ng Diyos sa panalangin at maaaring masabi pa natin ang sinabi ni Pedro: “Panginoon, dito na lang tayo, magtatayo kami ng kubol.”  Ito ang kagalakang nadarama nina Pedro sa piling ng Diyos.  At ito rin nawa ang maranasan natin sa tuwing nananalangin tayo.

Ang patikim na luwalhati ni Jesus ay ang Paghahari ng Diyos.  Na kahit dito pa lang sa lupa ay mararanasan na natin ito kung makikiisa tayo kay Jesus.

Sa pagbabagong-anyo ni Jesus, hindi paraiso sa lupa ang inihanda ng Ama para sa atin kundi inaalok tayong magdusang kasama ng kanyang Anak para mabago niya tayo kahit sa buhay na ito sa paraang mahimala para sa atin.

Kung tutuusin, hindi kailangang maghirap ni Jesus.  Pero, bakit inako n’ya ang pagdurusa, sapagkat nais niyang makaisa tayo.  Sinamahan niya tayo sa ating mga pagdurusa at sakit.  At ito rin ang nais niyang gawin natin sa isa’t-isa.  Makiisa sa pagdurusa ng kapwa.

Sa ating pagbabagong-anyo, hayaan nating gumalaw o kumilos sa atin ang Diyos tulad ng isang “metamorphosis”.  Sa loob ng pupae, sa loob ng halos tatlong lingo, walang ginawa ang uod.  Ngunit, pagkalipas ng ilang raw, napakagandang paru-paro ang lumabas.

Itinalaga na tayo ng Diyos na “maging tulad ng kanyang Anak” (Ro 8:29).  Kung gayon, sinasabi sa ating “Ang Panginoong Jesu-Kristo ang paghariin ninyo sa inyong buhay” (Ro 13:14), “magpakababa kayo tulad ni Kristo Jesus” (Fil 2:5), upang tayo ay mabago “sa ating anyo . . . hanggang sa maging mistulang larawan niya” (2 Cor 3:18).  Mithiin natin ang makapagsabi kasama ni San Pablo “Namatay na akong kasama ni Kristo sa Krus.  At kung ako ma’y buhay hindi na ako ang nabubuhay kundi si Kristo ang nabubuhay sa akin (Ga 2:19-20) [CFC 1486].

Ano ba ang nakakasagabal sa ating pagbabago?

Walang iba kundi ang ating mga kasalanan.

Ang tao ay may hangganan at sapagkat wala isa man sa atin may kakayahang tanggalin ang kapangyarihan ng kasamaan, ang kasalanan kung saan, patuloy na nakikita natin, na siyang pinagmumulan ng mga pagdurusa.  Tanging ang Diyos lamang ang may kakayahang gumawa nito:  tanging ang Diyos na personal na pumasok sa kasaysayan sa pamamagitan ng kanyang pagkakatawang-tao at nakaranas ng pagdurusa.  Nababatid natin na ang Diyos ay nabuhay, kung kaya itong kapanyarihang “nag-aalis ng mga kasalanan sa sanlibutan” (Jn 1:29) ay naroroon sa mundo.

Tungkulin nating mga Kristiyano ang pagbabagong-loob o pagbabagong-buhay.

Ang pagbabagong buhay ay isang panghabambuhay na proseso ng paglapit kay Kristong ating Mananakop, sa loob ng kanyang sambayanan, ang Simbahan (CFC1789).  Ang Simbahan ay nagmamalasakit sa pamamagitan ng pagtawag sa atin sa walang tigil na pagsisisi at pagbabago, na siyang humihikayat sa atin na aminin ang ating mga kasalanan nang may taos sa pusong pagsisisi, ipagdiwang ang Sakramento ng Pakikipagkasundo, at dumalo sa mga pagdiriwang ng pagsisisi. (CFC1780)

Ang tunay na pagbabalik-loob ay nangangailangan ng panahon at kailangan natin ang tulong ng ating pamilya, mga kaibigan, at mga kapatid sa ating Kristiyanong sambayanan upang palakasin tayo sa ating personal na pagsisiskap na tumalikod sa pagkakasala, pagkamasarili, kayabangan, at bumaling kay Kristo at sa Diyos na ating Ama (CFC 1796).

Ang tunay na Kristiyanong pagbabagong-buhay – pagbubuong muli ng ating ugnayan sa ibang kaanib ng pamayanan.  (CFC1796)

Mga Dimensiyon ng Ganap na Pagbabagong-buhay ng Kristiyano (CFC 1797)

1.  moral na pagbabagong buhay – pagtalikod sa makasariling pagsisiskap na tugunan ang ating mga pangangailangan, tungo sa mapagmahal na paglilingkod sa kapwa.

2.  pandamang pagbabagong buhay – sa pagbabagong-buhay ay kasangkot ang ating damdamin, emosyon at imahinasyon upang itaguyod ang isang mapagbigay na pagmamahal na malabanan ang mga tuksong humusga, labis na amor propio, sobrang pagkamaramdamin, pagkamuhi at kapalaluan.

3.  kaisipang pagbabagong-buhay – ang pangdama ay tatagal lamang kung nakasalig ito sa paraan ng ating pang-unawa at pagpapasya sa pangunahing kahulugan at kahalagahan n gating buhay.

4.  panrelihiyong pagbabagong-buhay

Makakatulong din sa ating pagbabagong-loob ay ang:

Paghubog at pagsunod sa kunsensiya.

Ang Kunsensiya ay ang kakayahan kilatisin kung ano ang moral na mabuti laban sa masama.  Kasma dito ang damdamin ng obligasyon: dapat nating gawin ang mabuti at iwaksi ang masama (Fr. Joseph Roche, SJ)

May kinalaman ang kunsensiya sa katinuan nating “nagsisikap na malaman” kung ano ang “dapat” “gawin”.

Ang Mabuting kunsensiya ay ginagabayan ng tunay na pananampalataya, sapagkat ang pagmamahal ay nagmumula din “sa pusong malinis at mabuting kunsensiya at tapat na pananampalataya”   (CCC1794)

Obligasyon nating Hubugin ang Kunsensiya (CCC 1783-1785)

–  Lagi nating dapat sundin ang kunsensiya sapagkat lagi nating tungkuling hubugin ito!

–  Ang pagbibigay edukasyon sa kunsensiya natin ay gampaning panghabambuhay

–  Ang pagbibigay edukasyon natin sa kunsensiya ang nagpapalaya sa atin at naghahatid ng kapayapaan ng ating puso

Inuulit ko, ang pagbabagong—loob ay isang proseso.

Ngunit, simulan natin sa maliit.

Manahimik tayo sandali at pagnilyan natin ang video na ito:

Video clip: chalo india chalo.


Magbigay ng konkretong gagawin mo tungo sa pagbabago ng sarili at isulat sa komento o papel para magpaalaala sa iyo.

Ako Mismo (specific, realistic, attainable)

________________________________

________________________________

——————————————————————————————————-

CCC – Catechism of the Catholic Church

CFC – Catechism for Filipino Catholics

NAIS KO MAGING BANAL

Posted: Hulyo 26, 2009 in Holiness

BANAL

Ano ang iyong pangarap sa buhay?

Noong ako’y madalas nakatutok sa kahong nagsasalita, isang pantimpalak pambata ang sa tanghali ang madalas itanong ito: ano ang gusto mong maging paglaki mo?

Karaniwang naririnig kong sagot ay nais nilang maging doctor, lawyer, engineer, titser at artista.  Halos ganito rin ang nais marating ng mga batang aking tinuturuan sa mababa at mataas na paaralan.

Noong ako’y bata pa, marami rin akong mga pangarap sa buhay.  Gusto kong maging sikat na pintor sa buong mundo.  Mahilig kasi akong magdrowing.  Kadalasan sa lupa.  Kung gaano kalawak ang “natad” namin, ganun din kalaki ang ginuguhit ko.

Habang unti-unting nadadagdagan ang edad ko, lalong dumarami ang aking mga nais abutin sa buhay.  Binalikan ko ang mga sinulat ko noong nag-aaral pa ako sa kolehiyo.

Tutal libre naman ang mangarap. Nangarap akong sumali sa mga grupo ng mananayaw.  Gusto kong maging manunulat, mang-aawit, ilustrador, direktor ng pelikula, at lahat ng may kinalaman sa sining.  Pinagarap kong maging pari at maging monghe.  Ninais ko ring magkaroon ng mga bagay tulad ng magarang kotse, at malapalasyong bahay.  Balang araw, gusto ko magkaroon ng isang retreat house at isang ampunan ng mga bata’t matatanda.  Naroroon din ang pagnanais kong maikot ang buong mundo.

Sa ngayon, isa akong katekista na kailanman di sumagi kahit sa aking panaginip.  Kahit ako’y katekista na, patuloy pa rin akong nangangarap.

Sa aking karanasan sa pang-araw-araw na buhay, marami akong napapansin sa aking paligid, at sa mga pakikisalamuha sa aking kapwa.  Kahit naabot na nila ang pangarap nila noong bata pa sila, hindi pa rin nawawala sa kanila ang pangarap.  Ngunit, kakaiba sa ngayon.  May pera o wala, gusto nilang maging maganda sa paningin ng mga tao sa paligid.  Kung kaya makikita mo sila sa mga parlor pampaganda.  Hindi lamang maging unat ang buhok, gusto pa’y iba’t-ibang kulay.  Kahit hindi naman bagay, patuloy pa rin dahil ito ang “in”.  Gustong pumuti ng mga maiitim at yong maputi ay gusto namang maging kayumanggi ang kulay ng kanilang balat.  Sila ay bumubili ng mga likidong panghaplos sa buong katawan maliban pa sa gamot na iniinom.  Merong nagpapabago ng mukha, nagpapatangos ng ilong, nagpapabanat ng balat para magmukhang bata kahit otsenta anyos na. Iyong iba naman, gusto maging matumbok di lamang ang kanilang dibdib kundi pati rin “buttocks”.  Ang mga mataba, gusto pumayat at ang payat ay gusto namang tumaba.  Ang mga pandak, gusto naman tumangkad.

Meron din namang mayaman na, gusto pa ring yumaman ng yumaman.  Kung kaya, kahit maling paraan ay ginagawa upang maabot lamang ang mga pangarap.

Hindi rin ako naiiba sa kanila.  Minsan, nagpapadala rin ako sa mga inilalako ng telebisyon, ng mga posters at iba pang print ads.  Nakakabighani naman kasi ang mga pangako.  Ligaya ang dala.  Lalo’t magpapakita pa ng mga modelo para maging kapakapaniwala.  Gastos dito, gastos doon.  Sa bandang huli, bigo pa rin sa pinapangarap.  Lalong magpapalungkot kung patuloy na tatalikuran ang katotohanang wala palang dapat baguhin sa aking anyo.

Noong ako ay hindi pa katekista, tinanong ko ang Diyos isang gabi:  Panginoon, ano ang gusto mo para sa akin?

Kinabukasan, nalaman ko ang kasagutan.  Niyaya akong maging katekista.  At sumagot naman ako ng “oo”.

Ikaw, nasubukan mo na bang tanungin ang Diyos kung ano ang pangarap niya sa’yo?

Noong ako’y katekista na, muli kong tinanong ang Diyos:  Panginoon, ano ang pangarap mo para sa akin?

Nagsalita ang Diyos sa pamamagitan ng Banal na Kasuluatan.

Ayon sa Ebanghelyo ni San Mateo 5:48, sinabi ni Jesus, “Kaya maging ganap kayo gaya ng pagiging ganap ng inyong Amang nasa langit.”

(katahimikan)

Wow!  Ang pangarap ng Diyos sa akin, ako ay maging ganap tulad ng aking Ama sa langit.  Ito ang tawag sa kabanalan.  Tinatawag ako ni Jesus na maging banal.  Walang kasing saya ang aking nadarama.  May concern sa akin si Jesus.  Mahal ako ng Ama kaya’t marapat lamang na siya ay aking tularan.  Ang Diyos na lumikha sa akin ay banal.  Ginawa n’ya akong kawangis at kalarawan n’ya.  Kung ganun, nilikha n’ya akong isang banal.

At hindi lamang ako ang tinawag na maging banal, kundi ikaw rin, kayo rin, tayong lahat.  Sinasabi sa Catechism for the Catholic Church “All Christians in any state or walk of life are called to the fullness of Christian life and to the perfection of charity.  All are called to holiness” (2013).  Kung gayon, bata man o matanda ay tinatawag sa pagpapakabanal.  Lalaki man o babae.  Mayaman man o dukha.  Maganda man o panget sa paningin ng tao.  Anuman antas ng edukasyon ang inabot.  Maging ikaw man ay doctor, abogado, eninyero, titser o artista, dyanitor, drayber, ina, ama, may asawa o wala.  Kahit ikaw ay presidente ng isang bansa o kahit senador o kongresista, gobernador o mayor, kapitan ng isang baryo o konsehal, ay tinatawag sa kabanalan.

Kaya mali na sabihing “hindi na uso ang pagpapakabanal.”

Ang tawag sa kabanalan ay isang regalo mula sa Diyos.  Ito ay kusang loob n’yang ibinibigay.  Isang biyaya.  Ito ang presensiya ng Diyos sa aking buhay.

Ang tawag sa kabanalan na ito ay hindi lamang nangangahulugan na meron tayong pusong puno ng pag-ibig kundi ang kakayahang unawain ang iba.  Sapagkat habang hinuhusgahan natin ang ating kapwa, naaapektuhan din ang ating pagmamahal sa kanila.  Sa daigdig na ito, ang lahat ay may puwang.  At lahat tayo ay pinapatnubayan ng Diyos para sa kapakanan ng lahat.  So, may kaugnayan pala ito sa ating paglilingkod sa ating kapwa.  At kung matutunan natin na ibahagi kung anuman ang meron tayo,  mararating natin ang pinapangarap ng Diyos na maging ganap tulad niya.  Hindi ko pwede sabihing mahal ko ang Diyos, pero hindi ako naglilingkod sa aking kapwa.  At hindi ko rin pwedeng sabihing minamahal ko ang aking kapwa pero hindi ako nagsisimba at nagdarasal.  Ang pagmamahal sa Diyos ay naipapakita sa pagmamagitan ng paglilingkod sa kapwa.  Ito ang kalooban ng Diyos.

Sa aking pagbabasa ng mga talambuhay ng mga santo’t santa, wala silang pinangarap kundi ang maging tapat sa pagsunod sa kalooban ng Diyos.

Kung ako ay katekista, maging tapat ako sa aking ginagawa.  Kung ikaw ay titser, maging tapat ka sa iyong pagtuturo.  Kung ikaw ay isang doctor, maging tapat ka sa iyong panggagamot.  Kung ikaw ay namumuno sa atin pamahalaan, maging tapat kang pinuno at paglilingkod sa bayan.  Kahit ikaw man ay kusinero, labandera, dyanitor o estudyante, maging tapat ka sa iyong tungkulin.  Ito ay magbibigay sa atin ng maayos na pamumuhay.  Mararanasan natin ang kaganapan ng buhay.

Sabi nga ni Cardinal Rosales sa Pondo ng Pinoy:  “Anumang maliit basta’t malimit ay patungong langit.”  Wala sa laki ang paggawa.  Kahit maliit man ang iyong ginagawa basta naroon ang pag-ibig, tiyak patungong langit.  At ang pagtangkilik sa Pondo ng Pinoy ay magdadala sa atin sa kabanalan sapagkat ginagawa natin ito bilang pagmamahal sa Diyos at paglilingkod sa kapwa.

Hindi natin magagawa ang lahat ng ito kung tayo ay nakahiwalay sa Diyos.  Ang Diyos ang magbibigay sa atin ng lakas upang magawa natin ang kanyang kalooban sa pamamagitan ng patuloy na pakikiisa sa pagdiriwang ng Banal na Eukaristiya at panalangin.  Ang gawaing magpabanal ay gawain ng Diyos.  At ang unang hakbang upang tayo ay maging banal, ay magkaroon ng pagnanais na maging banal.

Kung nagnanais kang maging banal tulad ko, kailangan nating sumunod kay Jesus.  “Sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad: “Kung may ibig sumunod sa akin, itakwil ang kanyang sarili at kunin ang kanyang krus para sumunod sa akin.” (Mateo 16:24)

Kailangan talagang may sakripisyo.  kailangan munang dumanas ng paghihirap bago maabot ang tagumpay.  Sabi nga:  “No glory without the cross”.  “No pain, no gain”.

Kung nagnanais kang maging banal, kailangan mo munang mamamatay!

Nais mo bang maging banal?

Handa ka bang sumunod kay Jesus?

Handa mo bang itakwil ang iyong sarili at ialay ang buhay sa kapwa?

Handa ka na bang mamamatay?

Panginoon,

Salamat sa iyong tawag sa kabanalan.

Sa mga pagkakataong hindi kami nagiging tapat sa iyong kalooban, hindi kami karapatdapat na maging banal.  Ngunit, Panginoon, wala kang sawang nag-aanyaya na kami ay maging ganap tulad ng iyong Ama.

Nawa’y tulad mo, makasunod din kami ng buong kapatatan sa kalooban ng Ama.

Hinihiling po naming ito sa iyong ngalan.  Amen.

Luwalhati sa Ama, . . .

BANDILA

MATEO 20:20-28

Para sa mga ina, naranasan mo na bang makiusap para sa inyong anak?

Para sa mga anak, naranasan mo na bang ipakiusap ka ng iyong ina?

Kung oo, ganito rin ang ginawa ng ina nina Jaime at Juan.

20 Lumapit noon kay Jesus ang ina nina Jaime at Juan kasama ang dalawang anak, at lumuhod sa harap niya para makiusap.

Lumalapit tayo sa tuwing may pangangailangan.

Ang lumapit pa lang ay mahirap ng gawin, lalo na kung luluhod pa para lang makiusap.

Ganito ipinakita ng ina nina Jaime at Juan ang kanyang pagmamahal sa kanila.

Sa ating mga Pilipino, karaniwan na rin ang lumalapit sa oras ng kagipitan.  At sa tindi ng pangangailangan, nakukuha pa nating lumuhod upang pagbigyan lamang ang ating kahilingan.

Bakit kaya ina at hindi ama ang ginamit sa tekstong ito.

Sa ating kultura, ang ina ang ilaw ng tahanan.  ang ina ang siyang tagapangalaga ng kanyang mga anak at madalas kasama ng mga anak.  At ang mga ama ay naghahanapbuhay para sa pamilya.  Kung kaya alam ng ina kung ano ang pangangailangan ng mga anak.  At ang ama, tagapag-abot kung anuman ang mga pangangailangan ng mag-anak.  At gagawin ng isang ina ang lahat para sa kanyang anak kahit magpalimos ay gagawin niya.  May malambot siyang puso.  Madaling maawa.  Ang ama, tulad ng isang haligi, may katigasan ang puso. “Lalaki ako!  Bakit ako lalapit at luluhod!”  Baka nga naman makabawas ng pagkalalaki.

Maliban na lang kung siya ay isang pulitiko.

Sa panahon ng eleksiyon, hindi lamang ang paglapit at pagluhod ang kaya niyang gawin.

Kaya n’ya rin ang maging sirkero, kumanta at sumayaw, kumain ng apoy at tumulay sa alambre, makuha lang ang boto natin.

Sa panahon ngayon, nasaan na ang mga ina?

Hayun, nasa ibang bansa, nagtatrabaho bilang domestic helper.  At ang ama ang siyang naiiwan sa bahay.

O kaya naman, sabay silang naghahanapbuhay   Hanggang nawalan na ng panahon para sa kanilang mga anak.

At ang mga anak, di na nila mararanasan ang naranasan nina Jaime at Juan na may isang ina na nalalapitan at nakakausap.

Kapag ang isang tao ay lumapit at lumuhod, ang katangiang kanyang ipinapakita ay kababaang-loob.  Ang taong may kababaang loob ay hindi mayabang.  Hindi mapagmataas.

Kapag ganito ang taong lumapit sa iyo, at sobrang kulit, tiyak na hindi mo siya tatalikuran.  Bibigyan mo siya ng pansin.

At ganito nga ang ginawa ni Jesus sa inang lumapit sa kanya.

21 Tinanong siya ni Jesus:  “Ano ang ibig mo?”  At sumagot siya:  “Narito ang dalawa kong anak.  Iutos mong maupo ang isa sa iyong kanan at ang isa naman sa iyong kaliwa sa iyong Kaharian”.

Napakaganda ng attitude na ipinakita ni Jesus.  Madarama mo ang kanyang pagiging compassionate.  Nadarama n’ya ang damdamin ng isang ina sapagkat meron din siyang isang ina.

Tayo kaya, ganito rin ba ang ating gawi kapag may lumalapit sa atin?  O baka nakita pa lang natin siyang lumalapit, umiiwas na tayo.  O kaya naman, tatanungin natin ng ganito:  “Bakit?”

Di ba nakaka-embarrass naman lalo na kung ang mukha mo ay hindi madrowing.

May ganito akong karanasan noong ako ay nasa kolehiyo pa.

Lumapit ako sa isa kong professor na babae.  Lumapit ako para magpapirma ng clearance.  Back to school kasi ako noon.  Siya ang unang nabungaran ko kaya sa kanya ako lumapit dahil naging titser ko naman siya sa subject na Spanish (nawala na ngayon).

Siyempre, nagpakilala muna ako kahit alam kong nagkasama na kami.

At ganito ang sagot niya:  “Wala akong kilalang Barbadillo”, sabay bukas ng pamaypay na inirapan ako.  OMG!  Feeling ko that time, gusto kong lamutakin ang mukha nya.  Hindi ko na naipagpatuloy pa ang susunod na sasabihin ko dahil naunahan na ko ng takot at pagkapahiya.  Titser ka pa naman, sa loob-loob ko.  Talagang kalait-lait siya.  Kung tutuusin, di naman talaga siya marunong mag Espanyol at wala akong natutunan sa kanya.  Kung gaano kapangit ang ugali nya, ganun din ang hitsura niya.  Buti na lang nakalimutan ko ang name nya.

Nang lumingon ako sa likuran ko, andun ang isa kong professor.  Na nang makita ako, kahit malayo pa, nakangiti na.  Kaya lumipat ako sa kanya at dun ako nagpapirma.  Nagkakwentuhan pa kami.

Kaya, nang ako’y naging guro, sabi ko sa sarili ko, magiging accommodating ako sa mga mag-aaral, sa mga parents at sa lahat ng makakaharap ko.  Hindi ko sila pahihiyain.

Pero, minsan, may mga tao naman talaga na hindi marunong makiusap.

Hindi mo alam kung nakikiusap o nag-uutos.

Tuald ng ina nina Jaime at Juan.  Sabi n’ya: “Iutos mong . . . “

Parang nagdidikta o nagdidikta talaga.

Ganito ka rin ba?

Nagagalit pa kapag hindi pinagbibigyan.

Kapag hindi makuha sa luhod at pakiusap, pumapasok ang panunuhol.

At kung mahina ka, magpapadala ka sa kinang ng salapi at kapangyarihan at katanyagan.  At kung ayaw mo pa pumayag . . . bang!  Isang bala ka lang.

Minsan o kadalasan, ganito tayo kapag lumalaapit kay Jesus sa panalangin.

Panginoon, bigyan mo ako ng ganito…

Panginoon, gusto ko ng ganito . . .

Panginoon, pagalingin mo po ako . . .

Etc. ect. etc.

Hindi tayo marunong humingi.  Hindi tayo marunong makiusap sa Diyos.

Inuutusan natin ang Diyos.  Dinidiktahan natin ang Diyos.

Sinusuhulan pa natin ang Diyos.

Kaya ano ang nangyayari kapag hindi napagbibigyan ang ating hinihingi sa Diyos?

Di ba, nagagalit pa tayo sa kanya.  Di ba tumatalikod tayo sa kanya.  Di ba hindi na tayo nagdarasal.  Nawawala ang ating pananampalataya.

Gusto ng ating Panginoon na magsalita sa atin, pero ano ginagawa natin, iniiwan natin agad siya.  Hindi tayo marunong manahimik kapag nagdarasal.  Kaya hindi natin nalalaman ang kalooban ng Diyos.

Maingay siguro ang nanay nina Jaime at Juan.  Maaari, dahil kapag ang anak ang pinag-uusapan, huwag ka, lumalabas ang pagkabungangera ng mga nanay.  Dahil ang binalingan ni Jesus ay ang magkapatid.  O baka ang dalawang magkapatid ang nag-utos sa kanilang ina para sa kanilang mga ambisyon kaya sila ang kinausap ni Jesus.  O, ang ina ang ambisyosa para sa kanilang anak.  Hindi natin alam sapagkat hindi naman nasusulat.

Ang mahalaga, ang sinabi ng ina:  “Narito ang dalawa kong anak”.  Inilapit ng ina kay Jesus ang kanyang mga anak.  Ilang ina o ama pa kaya ang ganito?  Dinadala ang kanilang mga anak kay Jesus.  Ipinapakilala si Jesus sa kanyang mga anak.  May mga magulang na ayaw nilang magpari ang kanilang mga anak.  May mga magulang na kung ano ang gusto nila sa anak, ‘yon ang masusunod.  Hindi nila hinahayaan na magdesisyon ang kanilang mga anak para sa kanilang sarili.  At the end, malungkot ang anak.  Naging magulo ang pamilya.

Dahil naituro na ng ina ang dalawang anak kay Jesus, kaya,

22 Sinabi ni Jesus sa magkapatid:  “Hindi ninyo nalalaman ang inyong hinihingi. Maiinom ba ninyo ang kalis na iinumin ko?”  Sumagot sila: “Kaya namin.”

Ang galing ng ginawa ni Jesus.  Bagamat may hinihingi ang ina nina Jaime at Juan para sa kanyang mga anak, tinanong pa rin ni Jesus ang magkapatid kung ano ang damdamin ng dalawa.  Hinayaan ni Jesus na ang magkapatid ang magdesisyon para sa kanilang sarili at hindi ang ina.

Totoo ang sinasabi ni Jesus.  Minsan, lumalapit tayo sa kanya na hindi natin nalalaman ang ating hinihingi.  Bakit?  Sarili lamang kasi ang ating iniisip.  Puro pakabig at hindi palabas.

“Maiinom ba ninyo ang kalis na iinumin ko?”  Tinutukoy ni Jesus ang kanyang paghihirap at kamatayan na kanyang haharapin.

Kaya mo bang makiisa kay Jesus sa kanyang paghihirap at kamatayan?

Kaya mo bang ialay ang buhay mo para sa iyong kapwa?

Kaya mo bang kalimutan ang sarili mo para kay Jesus?

Kaya mo bang masugatan ang iyong puso alang-alang sa pag-ibig?

Masasagot ba natin si Jesus tulad ng sinagot nina Jaime at Juan na “Kaya namin”?

Firm decision.  Hindi nila sinabi, “kakayanin namin.”  Kasi, paano kung hindi kakayanin, bibitiw na ba?

Magiging tapat pa kaya tayo kay Jesus kapag nakaranas tayo ng mga paghihirap sa buhay?

Ang ating paglapit kay Jesus ay nangangahulugan na handa tayong pasakop sa kanya.

Mula noong tayo ay nabinyagan, ang buhay natin ay isa nang pakikiisa sa buhay ni Jesus.

23 Sumagot si Jesus:  “Totoong iinom din kayo sa aking kalis, ngunit wala sa akin ang pagpapaupo sa aking kanan o kaliwa.  Para sa mga hinirang ng Ama ang mga lugar na iyon.

Wala sa kadakilaan o katanyagan at kapangyarihan ang tagumpay ng kanyang Kaharian kundi sa pagsunod sa landas ni Jesus.

Maaaring mapulaan natin sina Jaime at Juan tulad ng ginawa ng sampu . . .

24 Nang marinig ito ng sampu, nagalit sila sa magkapatid.

pero, nakikita nyo ba ang katapatan nina Jaime at Juan kay Jesus?

25 Kaya tinawag sila ni Jesus at sinabi:  “Alam ninyo na sinusupil ng mga naghahari  ang kanilang mga bansa at inaapi ng mga nasa kapangyarihan.

Ganito ang mundo . . .

May mga naghahari at mga nasa kapangyarihan . . .

Hindi ba sila ang mga lider?  Mga pinuno?

Ano ba ang pinuno?  Paano ba ang maging pinuno?

Paano ba kumukilos ang mga pinuno: pinuno ng isang samahan, pinuno ng isang pamilya, pinuno ng isang barangay, pinuno ng isang lungsod, pinuno ng isang bansa?

Kung gusto mong pamunuan ang isang bayan, huwag kang pabigat sa bayan.

Pinamumunuan mo ang bayan at hindi mo pinagpagtiis.

Huwag kang magmataas dahil sa iyong kapangyarihan.

Alalahanin mo, meron pang mas mataas at mas makapangyarihan pa kaysa iyo.

Marami ang lalapit, luluhod at makikiusap na pulitiko sapagkat kailangan nila ang boto natin.

Suriin natin ang kanilang mga intensiyon.

Matuto tayo sa ating mga karanasan.

Lumalapit ba sila kapag naka upo na?

O tayo ang naninikluhod sa harap nila?

Kailangan pa bang gawin ito kung ginagawa nila ang kanilang tungkuling maglingkod?

Kaya natin na baguhin ang sistema ng pamumuno sa ating bansa.

At upang maranasan natin ang Kaharian ng Diyos . . .

Pakinggan natin ang kalooban ng Diyos.

26 Hindi naman ganito sa inyo:  ang may gustong maging dakila, siya ang maging lingkod sa inyo.

Sino ang naglinlingkod?

Sino ang pinaglilingkuran?

27 ang may gustong mauna sa inyo, siya ang maging alipin ninyo.

Kung nais mong maging dakila, matuto kang magpakumbaba.

Kung gusto mong mamuno sa bayang Pilipinas, matuto kang kalimutan ang sarili mong agenda at bumaling ka sa agenda ni Jesus para sa iyo.

Maging tulad ka sa isang alipin.

Mapagpakumbaba.  Bukas ang loob.  Naglilingkod.  Masunurin.  Tapat.

Ang namumuno ay maging alipin.  Hindi ka amo na kailangan paglilingkuran.

At upang magawa natin yan, ang ating tutularan ay si Jesus.

28 Gayundin naman, dumating ang Anak ng Tao hindi para paglingkuran kundi para maglingkod at ibigay ang kaanyang buhay bilang pantubos sa marami.”

Pumarito si Jesus para maglingkod ang ang kanyang kusang-loob na pagkamatay niya ang magiging paglilingkod niya sa sangkatauhan.  “Nagpakababa siya at naging masunurin hanggang sa kamatayan sa krus.” (Fil 2:7)

Panalangin:

Panginoon,

Salamat sa iyong kabutihang-loob.

Patawarin mo kami sa aming mga kahinaan, sa aming magiging mapagmataas sa aming kapwa, sa aming pagiging makasarili.

Tumimo nawa sa aming puso ang iyong mga pangaral kina Jaime at Juan at sampu pang mga apostoles na maging mapagpakumbaba.

Matuto nawa kaming maglingkod ng buong katapatan sa iyong bayan na ipinagkatiwala sa amin.

Tulad ng mga apostoles, makasunod nawa kami sa iyong mga yapak upang kami ay maging karapatdapat makasama mo sa iyong Kaharian.

Luwalhati sa Ama…

July 25, 2009

James, Apostle

James, brother of John, is called the Greater” because he followed Christ before the other apostle of the same name; first of the twelve to be martyred being decapitated  by order of Herod Agrippa I, c. 44; venerated at Campostella, Spain; named in the Roman Canon; patron of Spain, Guatemala at Nicaragua. (Ordo 2009)