PAGDURUSA: NAGTUTURO NG PAG-ASA

Posted: Hulyo 12, 2009 in Pondo ng Pinoy

DSC00042

Nagdurusa ka ba ngayon?

Natatandaan mo ba ang mga pagdurusang iyong pinagdaanan?

Ano ng iyong naramdaman?

Bakit?

Mula sa iyong karanasan, ano ang paghihirap o pagdurusa para sa iyo?

Sa ating pag-iisa, hindi natin maiwasan mag-isip at magtanong . . .

Bakit may pagdurusa?  Saan nanggagaling ang mga ito?

– – – – – – – – – – –

Paano mo dinadala o hinaharap ang mga pagdurusa?

Ano ang dala ng pagdurusa o paghihirap sa iyo?

Nakaaaninag ka ba ng pag-asa?  Nagtuturo ba ito ng pag-asa?

Hindi lamang tayo ang nakakaranas ng paghihirap o pagdurusa.  Ito ay laganap sa sangkatauhan.  Anuman ang kanyang lahi, kasarian, edad, kulay, relihiyon, estado sa buhay at lipunan, ay dumaranas ng paghihirap – ito man ay pangkatawan, pangkaisipan, pangkaluluwa, at iba pang aspeto ng ating sarili.

Bakit ako pa?

Hindi na lang siya?

Pero alam mo ba na magkakaugnay ang paghihirap mo sa paghihirap ng iyong kapwa?

Sa lipunan?

Hindi kaila sa buong mundo na isa tayo sa mga pangunahing bansang batbat ng mga kalamidad na pangkalikasan: bagyo, lindol, baha, bulkan, atbp.  Bukod pa ito sa katotohanang nakatitik na sa ating kasaysayan na tayo’y isang baying dumanas ng kaapihan sa kamay ng mga dayuhan-mga Kastila, Amerikano, Hapon, at ng sariling kababayan-tulad ng nakaraang diktadura.  Batbat din tayo sa kahirapang dulot ng taliwas na sistemang panlipunan na siyang dahilan kung bakit nananatiling dukha ang nakakarami.  Sa madaling salita, sanay tayo sa hirap, dusa at sakit at hindi dahilan ang alinman dito upang hindi na ngumiti, magbiro, magdiwang at magsaya ang Pilipino.  Kahit mga dayuhan ay namamangha sa kakayahan nating magbata ng hirap at tiisin.  Madalas, may kinalaman din ito sa lakas ng suportang nagmumula sa pamilya.  Malaking tulong din dito an gating pananampalataya, lalung-lalo na ang pagdulog sa larawan ng Panginoong Jesukristo at ng Mahal na Birhen na nakikiramay sa ating pagdurusa.  Tulad ng madalas ipahayag ng ating mga kundiman, may tamis din ang magdusa hanggat’t ito’y may dahilan.  At madaling hanapan ng dahilan ng Pilipino ang kanyang mga pagdurusa.  Pangunahin na rito ang pagyakap sa dusa bilang pagsubok ng Diyos, o bilang tadhana at kapalaran.

Ngunit, bakit nga ba pinahintulutan ng Diyos na pumasok sa sangkatauhan ang pagdurusa?

Tingnan natin si Cristo.

Ito ang paalaala sa atin ni San Pablo Apoatol.

“Magpakababa kayo tulad ni Cristo Jesus:  Na bagamat siya’y Diyos, hindi nagpilit na manatiling kapantay ng Diyos.  Bagkus hinubad niya ang lahat ng katangian ng pagka-Diyos, nagkatawang-tao at namuhay na isang alipin.  Nang maging tao, siya’y nagpakababa at naging masunurin, oo, hanggang kamatayan sa krus” [Filipos 2:5-8]

Ipinakita ni Jesus ang kanyang pag-ibig at pagpapahalaga sa tao.

Ang Diyos ay hindi maaaring magdusa ngunit siya ay maaaring makiisa at makiramay sa ating pagdurusa.

Sinabi nga ni Pope Benedict VXI sa kanyang Encyclical Letter na “Spe Salvi”:

Ang pagdurusa ay bahagi ng buhay ng tao.  Ito ay bahagyang nakaugat sa katotohanang ang tao ay may hangganan, at kung gaano kabigat ang kanyang kasalanan na naipon sa mga nagdaang panahon, at patuloy na lumalago hanggang sa kasalukuyan.

Gumagawa tayo ng paraan upang mabawasan ang ating mga paghihirap / pagdurusa.

Tumutulong tayo sa ating kapwa para mapaginhawa sila mula sa mga paghihirap.  Umuunlad tayo sa larangan ng teknolohiya upang labanan ang mga pagdurusa at magapi ang mga paghihirap. Pangunahing pangangaailangan natin ito at ito ay nakaugat sa katarungan at pag-ibig ngunit gawin na natin ang lahat ng paraang magagawa para malampasan ang pagdurusa, pero ang alisin ito ay wala sa ating kapangyarihan.

Wala tayong kakayahan na tanggalin  na tanggalin ang kapangyarihan ng kasamaan, ng kasalanan na patuloy na pinagmumulan ng paagdurusa.  Tanging ang Diyos lamang ang may kakayahang gumawa nito.

Ang Diyos na pumasok sa ating kasaysayan sa pamamagitan ng kanyang pagkakatawang Tao, dumanas ng paghihirap, namatay at muling nabuhay ay nagbigay ng pag-asa ng kagalingan.  Gayunpaman, kahit naroon na ang pag-asa – hindi pa rin ito naisasakatuparan, ang pag-asa na nagbibigay sa atin ng lakas ng loob na ilagay ang ating sarili sa loob ng kabutihan kahit sa kabila ng mga kawalang pag-asa na sitwasyon, at may kamalayang ang kapangyarihan ng kasalanan ay lubhang mananatili sa ating kasaysayan.

At sa mga panahong sinusubukan nating takasan ang mga paghihirap sa pamamagitan ng pagtalikod sa mga bagay na maaaring magdulot ng pagdurusa, sa mga panahong gusto nating ilaan ang sarili sa paghihirap na makamit ang katotohanan, pag-ibig, at kabutihan, sa mga panahong natatangay tayo sa agos ng buhay na kawalan, na maaaring walang pagdurusa ngunit buhay na walang kahulugan.  Hindi sa pamamagitan ng pagtakas sa mga paghihirap tayo makakasumpong ng kagalingan ngunit sa pamamagitan ng kakayahang tanggapin ang mga pagdurusa, palaguin ito at sa paghahanap ng kahulugan sa pamamagitan ng pakikipagkaisa kay Kristo, na nagdurusa na may kasamang walang hanggang pag-ibig.

Ano ang hamon sa atin?

Bigyan natin ng bagong pagtingin ang pagdurusa.  Tingnan natin ang pagdurusa sa pamamagitan ng pag-asa na nagmumula sa pananampalataya.

Paano natin haharapin ang pagdurusa na may bagong pananaw?

Tingnan natin ang isang Vietnamese martyr na si Paul Le-Bao-Tinh (+1857).

Ang kanyang sulat:

“I, Paul, in chains for the name of Christ, wish to relate to you the trials besetting me daily, in order that you may be inflamed with love for God and join with me in his praises, for his mercy is for ever (Ps 136 [135]). The prison here is a true image of everlasting Hell: to cruel tortures of every kind—shackles, iron chains, manacles—are added hatred, vengeance, calumnies, obscene speech, quarrels, evil acts, swearing, curses, as well as anguish and grief. But the God who once freed the three children from the fiery furnace is with me always; he has delivered me from these tribulations and made them sweet, for his mercy is for ever. In the midst of these torments, which usually terrify others, I am, by the grace of God, full of joy and gladness, because I am not alone —Christ is with me … How am I to bear with the spectacle, as each day I see emperors, mandarins, and their retinue blaspheming your holy name, O Lord, who are enthroned above the Cherubim and Seraphim? (cf. Ps 80:1 [79:2]). Behold, the pagans have trodden your Cross underfoot! Where is your glory? As I see all this, I would, in the ardent love I have for you, prefer to be torn limb from limb and to die as a witness to your love. O Lord, show your power, save me, sustain me, that in my infirmity your power may be shown and may be glorified before the nations … Beloved brothers, as you hear all these things may you give endless thanks in joy to God, from whom every good proceeds; bless the Lord with me, for his mercy is for ever … I write these things to you in order that your faith and mine may be united. In the midst of this storm I cast my anchor towards the throne of God, the anchor that is the lively hope in my heart.”28 This is a letter from “Hell”. It lays bare all the horror of a concentration camp, where to the torments inflicted by tyrants upon their victims is added the outbreak of evil in the victims themselves, such that they in turn become further instruments of their persecutors’ cruelty. This is indeed a letter from Hell, but it also reveals the truth of the Psalm text: “If I go up to the heavens, you are there; if I sink to the nether world, you are present there … If I say, ‘Surely the darkness shall hide me, and night shall be my light’—for you darkness itself is not dark, and night shines as the day; darkness and light are the same” (Ps 139 [138]:8-12; cf. also Ps 23 [22]:4). Christ descended into “Hell” and is therefore close to those cast into it, transforming their darkness into light. Suffering and torment is still terrible and well-nigh unbearable. Yet the star of hope has risen—the anchor of the heart reaches the very throne of God. Instead of evil being unleashed within man, the light shines victorious: suffering—without ceasing to be suffering—becomes, despite everything, a hymn of praise. (Spe Salvi 37)

Nais ko ring ibahagi ang sulat ni San Juan dela Cruz:

”God is present in my pain, my darkness, my confusion, in the misunderstanding of those whom I love, in rejections, in the difficulties of community life, in my loneliness, depressions and uncertainties of the future.  Yes, this is God’s action in my life.  I have to recognize him in all these circumstances.

Oh  my God, why is your light so dark?  Why is your presence so empty and absent?  Is it because your light is so different from any other human light taht I know, so that your light becomes darkness to me?  Is it because your presence is so different from any other presence that I know, that your presence become absence to me?

Yes, I have to face you in all darkness and loneliness because if I will run away from  them I am also running away from you.”

Sinabi pa n’ya sa kanyang panalangin:

”I have to learn to find my security in the storm, in the wind, in the hurricane, in the uncertainties and loneliness of the high seas.  I have to make this my home, truly part of me.  I am not afraid of them.  Then I become free to dance and sing int he storm of loneliness and pain because you my God have become my one and only security.

As long as I fight  back any pain, suffering or humiliation, as long as I hit back at God’s intstruments or allow others to cushion my pain, I cannot really experience a deep intense peace and inner freedom.  Unless I allow the pain to saturate me thouroughly like a sponge dipped in the ocean, i can never experience a deep intense peace and inner freedom in its depths.  So dear God, give me the courage to let go all securities and dependence as well as all forms of sufferings so that I can truly become free.

Mula sa karanasan ni Paul at John, pinahintulutan ng Diyos ang pagdurusa upang matutong tayong magtiwala sa Diyos.   Na ang Diyos ay kasama at nakikiisa sa ating pagdurusa.   Bagong pagtingin sa pagdurusa ito ay magtuturo ng pag-asa.

Ang tunay na sukatan ng pagpapakatao ay makikilala sa ugnayan ng pagdurusa at ng taong nagdurusa.  At ito ay totoo sa bawat isa at lipunan o pamayanan.  Ang lipunang hindi matanggap ang mga kasaping naghihirap at nagdurusa at walang kakayahang makiisa sa kanilang paghihirap ay isang lipunang malupit at hindi makataong lipunan.  Gayunpaman, ang komunidad na di kayang tanggapin ang mga nagdurusang miyembro at tulungan sa kanilang mga pagsubok na kinakaharap hanggat ang bawat isang kasapi ay kayang gawin ito sa kanyang sarili, sa pagpapatuloy, ang isang taong di kayang tanggapin ang pagdurusa ng kanyang kapwa kung siya mismo ay hindi nakakatagpo ng kahulugan sa kanyang sariling pagdurusa, ang daan ng pagdadalisay at paglago, isang paglalakbay sa pag-asa.  Sa katunayan, ang tanggapin ang “kapwa” na naghihirap ay nangangahulugan ng pag-ako ng kanyang paghihirap hanggang maging akin na ring paghihirap.  Dahil sa ito ay pinagsaluhang paghihirap, ang paghihirap na ito ay lumalagos sa liwanag ng pagi-ibig.  Sa pagpapatuloy, ang kakayahang tanggapin ang pagdurusa alang-alang sa kabutihan, katotohanan at katarungan ay pangunahing sangkap ng sangkatauhan, sapagkat kung ang aking kagalingan at kaligtasan ay higit na mahalaga kaysa katotohanan at katarungan, ang kapangyarihan ng malalakas ay mananaig, at maghahari ang kaguluhan at kasinungalingan.  Ang katotohanan at katarungan ay dapat nasa itaas higit sa lahat sa aking kaginhawahan at kung hindi, ang aking buhay ay isang kasinungalingan.  Sa wakas, kahit ang “oo” sa pag-ibig ay pinagmumulan ng pagdurusa, sapagkat ang pag-ibig ay nangangahulugan na pinapahintulutan kong ako ay tagpasin at masugatan.  Ang pag-ibig ay hindi iiral kung wala ang pagtakwil at pagtalikod sa sarili, at kung hindi, ito ay pihadong pagiging makasarili at gayong paraan titigil sa pagmamahal.

Sa pakikiisa sa paghihirap ng kapwa at pagdurusa para sa kapwa; upang danasin ang paghihirap alang-alang sa katotohanan at katarungan; ang magdusa na may pag-ibig at upang maging tunay na taong nagmamahal – ito ang pangunahing sangkap ng sangkatauhan, at kung itakwil ang mga ito sinisira n’ya ang kanyang sarili.  Gayunpaman, may mga katanungang lumalabas: mayroon ba tayong kakayahan nito?  Sapat na ba ang katotohanan upang ang paghihirap ay maging kapakipakinabang?  Ang pangako ba ng dakilang pag-ibig ay  mabibigyan ng katarungan ang pagbibigay ng sarili?  Sa kasaysayan ng sangkatauhan, ang Kristiyanong pananampalataya lamang ang may natatanging halaga sa pagdadala sa tao ng bago at malalim na kakayahan sa ganitong uri ng pagdurusa o paghihirap na tanging siya lamang ang makapagpasya sa kanyang sarili.  Ipinakita sa atin ng Kristiyanong pananampalataya ang katotohanan, katarungan at pag-ibig na hindi simpleng mithiin lamang, bagkus isang katotohanang may kabigatan.  Ipinakita sa atin na ang Diyos – ang Katototahan at ang Pag-ibig – ninais na magdusa at maghirap para sa atin at kasama natin.  Ang Diyos ay maaaring hindi magdurusa ngunit maaari siyang magdusa para sa iba.  Napakahalaga ng tao sa Diyos upang ang Diyos ay magkatawang-tao upang makiisa sa ating paghihirap sa tunay na kahulugan nito – laman at dugo – na ipinahayag sa atin sa pamamagitan ng Paghihirap ni Jesuskristo.  Mula dito, ang lahat ng paghihirap ng tao ay pakikiisa natin sa isang taong nakaranas ng paghihirap kasama natin, at dahil dito, ang pakikiisa sa paghihirap ng iba ay umiiral sa lahat ng nagdurusa, ang kasiyahan ng mahabaging pag-ibig ng Diyos – at ang tala ng pag-asa ay umusbong.  Tiyak na sa bawat pagdurusa at pagsubok tayo ay nangangailangan ng pag-asa, isang uri ng pagdalaw, paghilom ng panglabas at panloob na sugat, isang kaaya-ayang pagbabago sa gitna ng krisis at iba pa.  Sa ating munting pagsubok, munting pag-asa ay sapat na.  Ngunit sa mga nagdadala ng mabigat na pagsubok, kailangan magpasya na ilagay ang katotohanan una sa pansariling pangangailangan, trabaho at pag-aari, kailangan manindigan sa tunay at dakilang pag-asa.  Kailangan din dito ang mga saksi-martir-na inalay ang kanilang buong sarili, upang ipakita sa atin ang daan – araw-araw.  Kailangan natin sila upang tayo ay aliwin kahit sa mga payak na pagpapasya na ginagawa natin sa bawat araw – ito ang paraan kung paano isinasabuhay ang buhay na ganap.

Muli, ang kakayahang magdusa alang-alang sa katotohanan ang sukatan ng sangkatauhan.  Gayunman, ang kakayahang magdusa ay nakasalalay sa anumang uri at kalawak ang ating pag-asa sa sarili.  Ang mga banal naisabuhay ang mga paghihirap na ginawa ni Kristo sa kanila sapagkat sila ay umaapaw sa dakilang pag-asa.

Sa pagdurusa ng ating kapwa, paano tayo makikiisa at makikiramay sa kanila?

Anong konkretong halimbawa ang maari nating gawin upang maipakita ang ating pag-asa?     – ang pagtangkilik sa Pondo ng Pinoy

Ang diwa ng Pondo ng Pinoy ay nakaugat sa turo ng Ebanghelyo tungkol sa pagbabahagi o pagbibigay.

Ang batas ng Misteryo Paskwal ay sinasabing walang pag-unlad o bagong buhay kung wala pagtawid mula sa paghihirap at dakilang pag-aalay ng sarili.

Ang pondo ng Pinoy ay nagtuturo sa atin kung paano mamuhay sa pamamagitan ng paggawa ng maliliit na kabutihan, kung paano magdusa para sa iba at makiisa sa paghihirap ng iba.

Ang  munting pamamaraan ng Pondo ng Pinoy ay lalong pinagtibay ng pagiging bukas-palad tulad ng yugto sa pagpapakain ng limang libong tao (Jn 6:1-15).  Ang mga tao ay sumunod at nakinig kay Jesus.  Ang problema sa pagpapakain ng limang libo ay nabigyan ng solusyon sa pamamagitan ng pagbabahagi ng tinapay at dalawang isda.  Matapos na magpasalamat si Jesus ito ay kanyang ibinahagi.  Kamangha-mangha ang ginawa ng batang lalaki na di nawalan ng pag-asa sapagkat nagtitiwala siya sa Diyos.  Marami pang himala ang di nagaganap sapagkat walang nag-aalay ng pagtitiwala sa Diyos.  Nawawalan ng pag-asa.  Subalit kung ang bawat isa ay isasabuhay ang diwa ng Pondo ng Pinoy, magpapakasakit para sa iba, matutugunan ang pangangailangan ng nakakarami.

May pag-asa ba sa beinte singko sentimos?

Ang 25 cents ay parang mumo lamang, walang silbi at walang halaga.  Ngunit kung ating pagsama-samahin, magkano kaya ang aabutin?  Hindi mahalaga kung malaki o maliit man ang ating ibibigay, kundi sa ating intensiyong magbigay.  Dahil wala itong silbi kung walang pag-ibig ang ating pagbibigay.

Muli, ang pag-asa ay depende kung gaano kalawak ang ating pag-asa sa ating sarili.  Kung nawawalan tayo ng pag-asa, maaaring hindi tayo magbibigay. Ngunit kung tayo ay nagtitiwala sa Diyos tulad ng batang lalaki, magbibigay tayo gaano man ito kaliit.

Support Pondo ng Pinoy!

Ipakita ang pag-asa sa pamamagitan ng patuloy na pagtangkilik sa pagbibigay ng beinte singko sentimos sa Pondo ng Pinoy.  Maaring magdadala sa atin ng pagdurusa ngunit ito ay daan tungo sa pag-asa.

Tulong at Gabay:

Sacred Scripture

Spe Salvi 36-39

The Gospel of Contemplation

Fullness of Life in the World [Catechesis (Pondo ng Pinoy Movement)]

Keeping Hope Alive [5th Anniversary – Pondo ng Pinoy]

Mga Puna
  1. blurosebluguy ay nagsabing:

    salamat sa paalala kaibigan,,,salamat

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s